Mijnen, stakingen en natuurlijk voetbal :-)

Heee allemaal! Natuurlijk kan ik met niks anders beginnen dan de prachtige overwinningen van Oranje!! Ook al zitten we ver weg, we volgen alle wedstrijden op de voet en gisteren hebben we gelukkig wederom heel vaak kunnen juichen met zn allen in het cafe. Nederlanders zijn op de een of andere manier overal te vinden, en tijdens EK wedstrijden is dat natuurlijk erg gezellig. Stiekem zijn we ook wel een klein beetje jaloers op de feestjes die nu in NL plaatsvinden, maar ach, je kan niet alles hebben he ;-)

Behalve het voetbal is er in de tussentijd het een en ander gebeurd en is onze planning ernstig in de war gegooid. Nadat we van Santa-Cruz naar Sucre waren gevlogen en daar een paar dagen hadden gerelaxt en mijn verjaardag hadden gevierd (bedankt voor alle lieve berichtjes!), zijn we vertrokken naar Potosi, een mijnwerkers stadje op erg grote hoogte, namelijk 4068 meter! De lucht werd nog ijler en het vroor zelfs ´s nachts! Gelukkig had ik in Sucre al een alpaca trui gekocht, anders was ik waarschijnlijk doodgevroren ofzo....Verder is Potosi ook een trieste plek, heel geisoleerd en grauw, tussen hoge lege bergen, want zoveel groeit er natuurlijk niet op 4 km hoogte. Blijkbaar zit er in die bergen wel heel erg veel rijkdom, want al vanaf dat de Spanjaarden hier zaten, wordt er in de mijnen gewerkt om zilver, zink en lood naar boven te halen. Hierdoor was Potosi in de 16e eeuw de grootste en rijkste stad van heel zuid-amerika en zelfs groter dan Londen en Parijs! Hiervan is helaas niks meer te merken, behalve dan dat er nog steeds onder erbarmelijke omstandigheden in de mijnen wordt gewerkt. Een alternatief is er namelijk eigenlijk niet. We hebben een tour genomen, waarmee je ook de mijnen inging en het was echt vreselijk! Zoveel stof dat je bijna geen lucht krijgt (wat toch al moeilijk is op 4 km hoogte), heel krap, echt kruipend door sommige delen van de mijn en hoe dieper je komt, hoe heter het wordt. En dan te bedenken dat er ook nog regelmatig mijnen instorten! (geschat wordt dat er al 8 miljoen mensen in de mijnen zijn omgekomen sinds ze daar aan het werk zijn) Op de helft van de tour ben ik samen met Marc en een ander meisje van onze tour teruggegaan, het voelde echt zo benauwend en ik had het gevoel dat ik stikte. Bovendien had ik voor mezelf wel het gevoel dat ik doorhad hoe vreselijk het moet zijn om in de mijn te werken. De mensen daar draaien regelmatig shifts van 24 uur achter elkaar en hun gemiddelde levensverwachting is 45 jaar door alle stof en giftige dampen die ze inademen. Het ergste is nog dat er ook 800 kinderen aan het werk zijn in de mijnen, de jongste die in ´onze´ mijn werkte was 8 jaar! Dat is toch onbegrijpelijk....We waren allemaal behoorlijk onder de indruk dat dit nog bestaat.

Na onze tour wilden we eigenlijk wel graag snel door naar de zoutvlakte. Helaas werd daar ons plan lichtelijk verstoord door de Bolivianen. De mijnwerkers en transporteurs van de mijnwerkers waren namelijk gaan staken tegen bepaalde belastingen. Dat wil zeggen, ze blokkeren de wegen, waardoor niemand meer in of uit de stad kan. Vervolgens gaan ze zelf lekker tussen de vrachtwagens voetballen en lekker eten en chillen in het zonnetje. Blokkades zoals dit komen heel vaak voor in Bolivia, het is eigenlijk de standaard manier om te laten zien dat je het ergens niet mee eens bent. Ook hoor je de hele dag vuurwerk en lopen ze in een soort protestmarsen door de stad. Meestal zijn de blokkades landelijk, elke provincie heeft dan zijn eigen sector die staakt, en dat stemmen ze dus vaak op elkaar af ofzo. Maar in elk geval, niemand weet precies hoe of wat, hoelang, waar en hoe erg. Elke Boliviaan die je om info vraagt geeft een ander antwoord. De eerste 2 dagen bleven we dus maar braaf in Potosi, al voelden we ons allevier met de dag minder fit en ongezonder. De derde dag waren we het echt zat en besloten we door de blokkades te gaan lopen. We namen een taxi ernaartoe, liepen er doorheen, en hoorden vervolgens dat het 20 km lang alleen maar blokkades waren en dat er geen auto´s reden, omdat er dan met dynamiet zou worden gegooid door de stakers. Niemand durfde ons dus even te brengen, dus besloten we maar met onze zware rugzakken aan de lange, heuvelachtige tocht te beginnen. Ik kan je vertellen dat je op 4 km hoogte echt binnen 1 sec. buiten adem bent, dus we waren heel blij toen er al vrij snel een man naar ons toekwam die ons wel via een sluiproute door de bergen wilde brengen. Wij met hem mee de bergen in, op een onmogelijk stenen paadje, terwijl de chauffeur maar zenuwachtig naar de asfaltweg bleef kijken. Het was een supermooie tocht, langs kleine dorpjes, alleen al vrij snel hadden we een lekke band. De geweldig voorbereidde chauffeur had geen krik bij zich, dus konden we alleen maar wachten tot er iemand langs zou komen. Na een tijdje kwamen er 3 4-wheel drives aan van rijke mensen uit potosi en die konden ons wel meenemen. De rest van de rit was mega relaxt en mooi, zonder lekke banden. Ik hoop alleen dat onze taxi chauffeur nog naar huis heeft kunnen komen....:-)

Nu zitten we dus weer in Sucre. Marc en Kris zijn vanmorgen naar La Paz gevlogen, omdat Marc donderdag al terug naar NL vliegt. Joost en ik vertrekken morgen ook naar La Paz, maar dan met de bus. We hebben net nog even gevraagd, maar morgen schijnen er geen blokkades te zijn. Joost en ik zijn nog wel van plan de zoutvlakte te gaan doen nadat we in La Paz zijn geweest. Hopelijk even geen blokkades meer dus. Verder wil ik nog een paar dagen ergens Spaanse les gaan volgen, want hoewel ik al steeds meer versta, vind ik het nog wel heel lastig om echt te praten met mensen. Maar we hebben al snel geleerd dat we echt niet veel kunnen plannen hier, dus wanneer en waar dat precies wordt, dat zien we nog wel even. Eerst maar eens naar La Paz morgen en dan natuurlijk dinsdag voetbal kijken (toch Erik?). Tot snel!!